Dit is Sevapur

Ik merkte net op dat ik eigenlijk nog quasi geen informatie heb gegeven over het dorp Sevapur waar ik nu verblijf. Tijdens deze post ga ik een poging doen om een beeld te geven van dit dorp aan de hand van enkele foto’s en korte omschrijvingen. Hiernaast volgt er eerst kort wat informatie over de voorbije week.

Water oppompen in het dorp

De laatste dag van Pongal verliep vrij rustig en dit was ook geen officiële feestdag meer. De meeste mensen gebruikten deze dag om hun familie te bezoeken. Dat veel leerlingen van de Annai Lea Higher secondary School ook op bezoek gingen naar familie die niet in de buurt woonden was ook te merken op school. Op donderdag en vrijdag 17 en 18 januari waren er respectievelijk slechts ongeveer 80 en 110 leerlingen van de 194 aanwezig op school. Normaalgezien stond er ook een uitstap naar Madurai gepland op vrijdag, maar wegens de feestdagen zijn de busprijzen veel duurder. Ondertussen is deze uitstap al 3 keer verzet en het begint tot mij door te dringen dat er eigenlijk gewoon geen of te weinig geld aanwezig is om deze uitstap uit te voeren. Misschien dan het alsnog zal doorgaan in februari, later is onmogelijk wegens de overheidsexamens voor klas 10 en 12, en dit bepaalt ook sterk hun toekomst.

Momenteel neemt de stress dus langzaam toe bij de leerlingen van klas 10 en 12 want de belangrijke overheidsexamens komen langzaam dichterbij. Binnen ruim een maand zijn het voor hen de weken van de waarheid. De laatste proefexamens die door de school zijn georganiseerd zijn afgelopen en de leerlingen krijgen langzaam een beeld over hun toekomstperspectiefo. De meeste leerlingen gaan nog heviger van buiten leren, want zo studeren ze hier jammerlijk genoeg. Gedurende een hele dag zitten ze voor hun boeken en zeggen ze de leerstof op fluistertoon op. Zeker indien men een ingenieursstudie wilt beginnen is dit in India de beste leermethode.

Stro naar het veld en het vee (koeien, geiten en kippen) brengen

De andere klassen hebben wel een rustige tijd want voor hen zijn de examens niet zo belangrijk. Ze kunnen dus ook tijdens de namiddag op het grasveld achter de school gaan spelen. Ik speel nog steeds pleinspelen met hen of probeer mee te sporten. Ik kijk alvast uit naar volgende week aangezien er normaalgezien eindelijk opnieuw een sportleerkracht naar de school komt. Het zou alleszins goed zijn want het sportmateriaal raakt langzaam opgebruikt of het is stuk en zo lang er geen sportleerkracht is, koopt men geen nieuw sportmateriaal. Ook hier merk ik dus op dat er blijkbaar geen geld extra is en indien ISS geen stappen onderneemt ga ik proberen om zelf voor wat materiaal te zorgen.

 

In Sevapur zijn de meeste mensen tewerkgesteld als landbouwer of anders zijn te tewerkgesteld als medewerker van ISS (bewaker, keukenpersoneel, staflid,…). Men probeert nog steeds zo veel mogelijk mensen binnen het dorp Sevapur te bereiken door hen een job aan te bieden. De meeste mensen die in Sevapur wonen, leven ook in een huis dat door ISS is gebouwd. Hiernaast hebben ze ook allemaal 2ha grond waarvan 1.5ha droog is en 0.5ha kan worden geïrrigeerd. Het meest geteelde gewas is hier nog steeds rijst, dit is ook het basisvoedsel voor de meeste Indiërs. De Zweedse collega’s werken hier ook rond een project ‘See my tree’. Ze planten bomen op een deel van het droog land van de boeren waar landbouw quasi onmogelijk is door de hellingsgraad en de hoeveelheid stenen die zich in de ondergrond bevinden. De bedoeling is om op deze manier de erosie te beperken. Bovendien krijgen de boeren jaarlijks 1$ per boom die een jaar ouder is geworden. Na 10 jaar stopt deze uitbetaling en kunnen ze de bomen omhakken, al is dit niet aangewezen en moet men zeker nieuwe bomen heraanplanten. Er bevinden zich ook op verschillende plaatsen waterputten waar men probeert om tijdens het regenseizoen een voorraad water aan te leggen voor het komende jaar om aan landbouw te kunnen blijven doen tijdens het droge seizoen.

Mooi rijstveld (privé) in Sevapur tussen de kokosnootbomen)

Boer die zijn veld aan het irrigeren is

In Sevapur blijven veel vrouwen gedurende het grootste deel van de dag thuis. Op het platteland wordt een vrouw vaak nog als een huisvrouw aanschouwd en het is dan haar taak om voor het gezin te zorgen, eten te maken, te wassen,… . Hiernaast werken ze ook vaak op het veld om het akker proper te houden en dan nemen ze de kleine kinderen mee naar het veld of zorgt de oudste dochter voor haar jongeren/broers en zussen. Via de overheid krijgen de vrouwen en de bejaarden bovendien ook de kans om ook een job te kunnen uitoefenen gedurende ongeveer 100 dagen per jaar. Dit is mogelijk dankzij de 100-dagen werkwet van Ghandi (Mahatma Gandhi Rural Employment Guarantee Act) die enkele jaren geleden door de overheid is ingevoerd. De mensen voeren dan opdrachten uit in de regio van hun dorp zoals ondermeer het onderhouden en verbreden van de lokale wegen. Hiervoor krijgen ze dagelijks een loon van 120rps (1.75€)

Vrouwelijke wegenwerkers in functie van de 100-dagen werkwet

Het dorp Sevapur zelf bestaat uit het hoofddorp dat enkele straten en een 30 tot 40-tal huizen telt. Er staat eveneens een Ohm-tempel en een gedenksteen ter nagedachtenis van Mother Lea en men vindt er ook 1 winkeltje terug waar enkele snoepjes verkrijgbaar zijn. Tot slot staat er ook een betonnen podium voor ceremonies. Het dorp is ook aan de straat gelegen die door de hele vallei loopt. Hier kan men ook gemiddeld om de 2 uur een bus nemen richting de steden Tharagampatti of Dindigul en loopt er een weg naar ISS. Het hoofdgebouw van ISS ligt zelf op ruim een km wandelen van het dorp. Verder is er nog een 2^de dorpskern wat men East-Sevapur noemt, hier is er ook een grotere concentratie aan huizen. Tot slot heeft men nog op verschillende plaatsen nog huizen gegroepeerd per 4 units gebouwd. Een standaardhuis bestaat uit een overdekte hal, 2 kamers, een keuken en een WC. Men heeft per woonblok ook telkens 1 waterkraan of waterpomp. De meeste mensen hebben enkele elektrische apparaten ter beschikking zoals een televisie en een mixer, al ogen hun huizen binnen wel redelijk leeg. De woonkamer wordt vaak ook gebruikt als slaapkamer.

Vooraanzicht van de huizen

 

achteraanzicht van de huizen met vaak het houtsvuur

Nu volgt er volgt een verlengd weekend aangezien het op vrijdag 25 januari de moslimfeestdag ‘Meelad-un-Nabi’ is, letterlijk vertaald noemt men dit ‘de geboorte van de profeet Muhammad’. Zaterdag 26 januari is het ‘Republic day’. Men gedenkt dan de invoering van de Indische grondwet die op 26 januari 1950 werd ingevoerd. Waarschijnlijk vertrek ik zaterdagnamiddag na de ceremonie gedurende anderhalve dag naar de nabijgelegen stad Trichy. De bedoeling is om hier enkele boekenwinkels te zoeken in functie van het verwerven van informatie voor mijn bachelorpaper. Al hangt het ook wat af van hoe snel ik volledig ben genezen van mijn griep. Meer dan de helft van de leerkrachten zijn ziek en er ontbreken ook veel leerlingen of ze lopen al dagen hoestend rond op school. Anders wordt ook deze trip een week of minstens een dag uitgesteld. Ik ga ook op zoek gaan naar meer cashewnnoten en wat chocolade zodat ik meer Chocolate cashew dosai kan maken (soort pannenkoek). In België ga ik het ook eens proberen te maken maar dan met normaal pannenkoekdeeg.

 p.s. En ik kan de volgende week na het afwerken van enkele taken als beloning ‘The Hobbit’ in high definition bekijken. De Zweden hadden al een kopie gevonden van deze film en enkele andere nieuwe films in de buurt van Auroville en Pondicherry. Nieuwe films of series worden hier dus vrij snel illegaal op de markt gebracht. Me happy J

De beproefde heuveltocht & Pongal

Na de terugkomst van het verlengd weekend in Cochin hernam het gewone leven opnieuw snel het gewone gangetje. Ik nam eerst een halve dag de tijd om goed uit te rusten en tijdens de namiddag ging ik opnieuw naar mijn vaste stageplek. Voor de leerlingen was de school al opnieuw een dag bezig, al is de schooltijd maar van korte tijd omdat er snel nadien opnieuw een groot Indisch feest aankwam, namelijk Pongal.

Op school was het tijdens de eerste 2 lesweken ook rustig want klas 10 en 12 waren nog bezig met het afwerken van hun laatste examens. Hiernaast hadden de andere klassen enkel nog maar herhalingslessen aangezien de nieuwe boeken voor het 3^de semester nog niet waren toegekomen. Alle leerlingen krijgen afzonderlijke boeken die worden verdeeld en betaald door de overheid van Tamil Nadu. Voor schrijfgerief wordt er ook gezorgd door ISS en de leerkrachten. Dit zorgt ervoor dat iedereen de kans krijgt op degelijk onderwijs. Tijdens de namiddagen heb ik nu ook langzaam meer variatie in mijn spelletjes gestoken om na te gaan hoe de leerlingen hierop gaan reageren en welke spelvormen ze het leukst vinden.

Tijdens deze week heb ik van een bezoeker ook enkele trucs geleerd om granaatappels snel en voorzichtig te kunnen openen. Vroeger nam dit al snel een half uur in beslag en nu nog maar 5 minuten. Dit zorgde er nog wel eens voor dat ik geen zin had om deze vrucht te openen terwijl ik er wel zot van ben. Het keukenpersoneel heeft dit ondertussen door en de laatste dagen krijgen we nu dagelijks enkele granaatappels voorgeschoteld, dat gaat afkicken worden eens ik terugben in België. Gelukkig is het dan bijna het aardbeiseizoen wat veel zal goedmaken.

Pongalrijst maken op de Anna Lea hig school en het overkooksel weggieten

Donderdag 10 januari arriveerden de schoolboeken eindelijk en konden de lessen van het laatste semester echt starten. Al was maar voor 1 dag want vrijdag vierde men op school al een vroegtijdig Pongal. Pongal is het oogstfeest dat in Tamil Nadu 4 volledige dagen duurt (van zondag 13 januari tot en met woensdag 16 januari dit jaar).

Tijdens de voormiddag gingen we langs op de Anna Lea high school waar een korte ceremonie werd gehouden met de bijbehorende speeches van de president en enkele speciale gasten. Als afsluiting kreeg iedereen een grote schep verse rijst op een bananenblad voorgeschoteld. Ik kan zeggen dat deze Pongalrijst heel zoet is, men voegt hier namelijk ontzettend veel rietsuiker en enkele rozijnen en cashewnoten aan toe. Hierna kregen de leerkrachten en het personeel van ISS allemaal een Idly-cooker als geschenk. Dit is een kookpot om een soort van gekookte rijstporridge te maken. Bovendien kreeg iedereen ook nog een stuk suikerriet. Omstreeks het middaguur stond dezelfde ceremonie op het programma in de drop-outschool in Tharagpatti waar we eveneens Pongalrijst kregen en ’s avonds maakten we nog een ceremonie mee in Vinobajipuram. Mijn maag leek toen al een blok cement door al deze rijst en dan moest het avondeten nog komen, weer rijst. Dit is dus de hoofdreden waardoor er hier in India toch weinig kans is op hevige buikloop, de rijst neutraliseert dit met gemak.

Offering van de Pongalrijst aan de goden

Tijdens het weekend, meer bepaald op zondag, hadden we extra vrije tijd waardoor we beslisten om eindelijk eens een deftige verkenning van de omliggende heuvels te ondernemen. Het doel was om 5.30 uur ’s ochtends te vertrekken om de hitte wat te counteren voor de klim, maar uiteindelijk lukte het pas om omstreeks 7 uur te vertrekken. Eerst stond er een korte autorit van 15 minuten op het programma tot het punt waar de heuvels begonnen. Het doel was om hieruit de heuvelkam volledig te volgen tot men ter hoogte van ISS uitkwam. Het was een ware excursie aangezien we met 17 man zijn vertrokken.

De steile heuvelrug opklimmen doorheen de struiken en andere doornachtige planten

Gelukkig hadden we verschillende locals als gids mee want de geiten – en jagerspaden waren vaak vrij moeilijk terug te vinden waardoor al hun kennis moest samengebracht worden om het juiste pas te vinden. Desondanks gebeurde de helft van de beklimming gewoon op het gevoel recht omhoog tussen alle bomen en struiken en af en toe kwam men bij toeval even op een soort van pad terecht. Per 5 meter dat je aflegde bleef je zeker wel eens in één of andere doornstruik hangen of kwam je onzacht in aanraking met een cactus. Bovendien was het ook vrij rotsig en steil wat voor de nodige afwisseling zorgde waardoor de betere klimmers hier ook ineens kwamen bovendrijven. Zelfs de meest geoefende en geharde Indiërs hadden soms last met het strakke tempo.

Ook voor Velocharming (staffmember van ISS) was het klimmen vrij vermoeiend

Na ruim 3 uur te klimmen kwamen we boven en hadden we een mooi uitzicht over de Kadavurvallei waar wij verblijven en zagen we aan de andere kant het naburige district ‘Dindigul’ verschijnen. De gidsen wilden nu opnieuw afdalen en naar een kleine waterval gaan (lees een waterpijp waar wat water uitdruppelt). De groep wilde nog verder de heuvelrug volgen en dus ging de tocht nog enkele uren verder.

Genieten van het mooie berglandschap

Omstreeks 13 uur werd er een langere pauze ingelast en konden we ons middagmaal (lemon rice met aardappelen) nuttigen. Nadien zocht iedereen de nodige schaduw op om even uit te rusten want het was echt verdomd warm geworden ondertussen. Enkelen onder ons gingen rusten in de schaduw van een rots terwijl anderen in een boom klauterden. Na deze rustpauze begon de afdaling die op bepaalde punten opnieuw steil was. Bovendien was dit met schoenen zonder een echt deftige grip ook geen sinecure om het evenwicht te bewaren. Onderweg ben ik trouwens ook een kleine slang (30-40cm) tegengekomen die net niet onder mijn schoen wilde terechtkomen en dat heeft hij ook duidelijk laten weten met heftig te sissen toen ik mijn voet net naast hem plaatste. Ik verschoot mij alleszins wel want die dieren zie je echt niet zitten. Gelukkig was de tocht nadien rustiger en iedereen kwam vermoeid aan in ISS. Goed uitgezweet was dit het perfecte moment voor mij om in het (vuil) waterreservoir voor de gebouwen even te gaan dobberen want het water is slechts een halve meter diep. Vandaag was het ook de 1^ste dag van Pongal (Bhogi Pandigai) waar alle mensen hun oude kleren en voorwerpen verzamelen om ze nadien in brand te steken en zich voor te bereiden op al het nieuwe.

Groepsfoto van de bergbeklimbende

Maandag stond Thai Pongal op het programma. Deze dag wordt ook wel als de 1^ste dag van het nieuwe jaar beschouwd voor de Hindoes en is vergelijkbaar met 1 januari bij ons. Dit is de dag wanneer men eigenlijk de vers geoogste rijst moet koken door hier ook verse melk aan toe te voegen. Men gebruikt hiervoor normaal ook nieuwe kookpotten. De bedoeling is dat de rijst wat gaat overkoken en op dat moment moet iedereen 3 keer “pongallo Pongal” roepen en voegt men nog wat cashewnoten, rozijnen en ghee toe. Nadien wordt een beetje van deze rijst samen met verschillende soorten fruit (bananen en kokosnoten) geofferd aan de goden door er verschillende rituelen mee uit te voeren en hen te zuiveren. Het is de bedoeling om de kokosnoot ook perfect in het midden te breken, enkel op deze manier krijgt men een jaar lang enkel maar voorspoed in het leven en mag met een heel goede oogst verwachten. Na opnieuw Pongalrijst te hebben gegeten gingen we samen met Dr. Perumal (secretaris van ISS) een wandeling maken aan de dam in de vallei. Hier leven ook veel apen waardoor het opletten was dat ze er niet met onze spullen vandoor gingen.

‘s Avonds stond er een ceremonie in combinatie met enkele optredens in het naburige dorp Kadavur op het programma. We werden als ware hoogwaardigheidsbekleders ontvangen en onder trommelgeroffel met de bijhorende dans werden we in een erehaag naar het podium begeleid. Hier kreeg iedereen een handdoek als bedanking voor de aanwezigheid. Ik betwijfel dat de Indiërs het Belgische voetbal volgen, maar ik denk dat ze met mijn paarswitte handdoek wilden vertellen dat RSC Anderlecht goed op weg is om de titel te pakken. Nadien werden er verschillende optredens gehouden waarbij enkele mensen iets heviger zich uitleefden dan anderen. Tijdens het 1^ste optreden eindigde de hoofddanser op de grond na een te hevige uitvoering van zijn dans die hem in Trance bracht. Er volgden nog enkele leuke nummers en nadien moesten wij als juryleden verschillende grondschilderingen beoordelen en de prijzen aan de dorpelingen uitdelen voor de sportactiviteiten die er overdag op het programma stonden. Op het einde werden we ook door iedereen nog ruim bedankt voor onze aanwezigheid en kregen we nog een serieus applaus en wuifden de mensen onze auto uit. Het voelt toch raar aan om overal zo speciaal te worden behandeld

Dinsdagochtend (3^de Pongaldag of Maattu Pongal) wilde we de koeien in de naburige boerderij gaan versieren en kuisen, maar we waren ruim te laat hiervoor. Dit was reeds omstreeks zonsopgang uitgevoerd zodat de dieren volop van hun feestdag konden genieten. Op de 3^de dag van Pongal worden de dieren (voornamelijk de koeien) vereerd omdat ze de mensen met van alles helpen zoals ondermeer het geven van melk, het voortrekken van een ploeg,… . We hebben wel nog kunnen helpen om de koeienstal mooi te versieren met bloemen. Nadien kregen we het opnieuw warm en gingen we op zoek naar een zwemplek. Uiteindelijk vonden we een geschikte plek in de vorm van een waterput die nog goed gevuld was. ’s Avonds ben ik nog naar de ceremonie in de boerderij gaan kijken waar de koeien werden bedankt en kreeg ik opnieuw wat Pongalrijst, kokosnoot en een stuk suikerriet.

Volgende week zal er in de nieuwe post mogelijk nog iets extra worden verteld over de laatste dag van Pongal indien er nog festiviteiten gepland staan en hiernaast zal zeker de schooluitstap naar Madurai aan bod komen.

Verjaardag & Nieuwjaar in Kerala

Na het vertrek van Katrien was het ineens weer stil in ISS, mede aangezien er ook enkele stafleden vertrokken naar hun familie. Op 29 december vertrokken ook wij richting de aangrenzende provincie Kerala om Nieuwjaar te gaan vieren in Cochin. Kerala wijkt in principe nog meer af van het typebeeld dat men heeft van India in vergelijking met Tamil Nadu. Men vindt hier geen ontzettend grote steden, een geboortecijfer van minder dan 2 kinderen per vrouw, de alfabetiseringsgraad (vooral merkbaar voor de vrouwen) ligt hier heel hoog en de armoede is moeilijker zichtbaar. Het viel mij alleszins op dat de mensen op straat zich ook iets meer Westers gedragen, al zijn er jammergenoeg ook wel enkele bedelaars in het straatbeeld terug te vinden. Maar eigenlijk is Kerala namelijk gekend voor zijn prachtige Backwaters.

's Ochtendsvroeg omstreeks 4.30 kwamen we toe in Ernakulam. Dit is eigenlijk het deel van de agglomeratie Cochin op het vasteland. Hiernaast bestaat Cochin nog uit enkele eilanden en schiereilanden waarvan het schiereiland ‘Fort Cochin’ het bekendste en meest toeristische is. Het krijgt ook wel de naam ‘de parel in de Arabische Zee’ of ‘Venetië van het Oosten’. Deze namen zijn misschien wel iets overdreven, maar het is er alleszins mooi en rustig om te verblijven. Doordat het nog zo vroeg was op het ogenblik dat we in de stad aankwamen, werd er beslist om naar ons hotel te gaan om nog wat bij te slapen. Gelukkig werd er al om 5 uur ’s ochtends opengedaan en kregen we na even aandringen en wachten toch al een kamer met 4 bedden omstreeks 6 uur in plaats van om 12 uur ’s middags. In India hanteert men meestal een check-in and check-out voor een tijdspanne van 24 uur waardoor je soms beter even wacht om niet te vroeg te gaan inchecken want anders bestaat de kans dat je een extra dag moet betalen.


 

Enkele van de Chinese netten, de aantrekkingspleister van Fort Cochin.

Omstreeks het middaguur vertrokken we, na een uitgebreid ontbijt met eindelijk een omelet, met de ferry richting Fort Cochin. Hier bezocht ik samen met Andreas de Chinese netten en wandelden we langs de kust. Nadien spraken we met iedereen af aan het ‘Dutch Palace’ en maakten we een wandeling doorheen de Joodse wijk. Het moet gezegd worden, hier zijn verschillende leuke koffiebars en ontzettend veel souvenirwinkels met koperen voorwerpen, thee, noten, zijde of andere snuisterijen uit Kasjmir. Na enkele stops voor milkshakes, fruitsapjes of een koffie met ijs keerden we terug naar het vasteland. Aangezien we niet ontzettend veel honger hadden gingen we pas rond 21 uur gaan eten. De keuze viel op een visrestaurant om hier de lokale vis uit de Backwaters te proeven. De ‘Fish Pollichathu’ was alleszins een serieuze meevaller. Men roostert de vis eigenlijk in een bananenblad. Nadien trakteerde ik iedereen nog op een drankje in een lokale bar en dan was het alweer bedtijd en was ik een jaartje ouder. Wijzer zou ik niet meteen zeggen.
 
De laatste dag van 2012 wilden we in schoonheid afsluiten en er stond een daguitstap naar de Backwaters gepland. Achteraf bekeken was dit wel een redelijk toeristische uitstap en hadden we wel wat gemengde gevoelens, maar de omgeving was wel prachtig. Tijdens de voormiddag vaarden we in kano’s rond op kleine kanaaltjes om zicht te krijgen op het leven van de lokale bevolking tussen de kokosnootbomen. We zagen mensen de was doen en kregen onderweg op een vaste stop een kop thee aangeboden. De omgeving was ook heel rustig en je kon regelmatig kleine visjes zien mee zwemmen naast de kano en af en toe was er een glimp van een ijsvogel te bespeuren.

Tocht op de kleine kanaaltjes in de dorpen in Kerala

Net na de middag werden met onze kleine bus naar een plek gebracht voor een boottocht van enkele uren in een grotere ‘rijstboot’ die men ook wel Kettuvallom noemt. Deze boten zijn misschien beter gekend als de woonboten van 20-25m die nu rondvaren op de Backwaters om de toeristen een kans te geven om op een heel relaxte manier van deze mooie plek te laten genieten. De tocht begon met een traditionele vegetarische maaltijd uit Kerala en het moet gezegd worden dat het toch een pak minder pikant is dan de maaltijden die we ondertussen gewoon zijn. Dat men bijna overal kokosnoot aan toevoegt zal er ook voor iets tussenzitten. Het zicht tijdens deze namiddagtocht was mooi, al was de gids jammer genoeg een vreemd individu met rare opmerkingen en zijn uitleg was vaak ook onvoldoende. Maar de rustige omgeving en het frisse briesje zorgden voor de nodige ontspanning, al was dit nodig want het was echt ontzettend warm.

Andreas en ik aant genieten van de zon en het uitzicht op de houseboat

Zo ziet een houseboat er dus uit, een drijvend paleis ongeveer

Omstreeks valavond waren we terug in Cochin en dan maakten we ons gereed om een leuke plek te zoeken om oudejaar te vieren. Het duurde even voordat we een plek hadden gevonden om rustig te eten. Sommige plaatsen waren niet gezellig en andere plaatsen waren te druk of te duur. Uiteindelijk kozen we om een maaltijd te nuttigen in een bescheiden restaurant. Het eten was er lekker, al moet je best minstens al 3 verschillende hoofdgerechten in gedachten hebben in dergelijke plaatsen omdat meer dan de helft van wat er op de kaart staat niet beschikbaar is. Na de maaltijd wandelden we verder langsheen het water om op zoek te gaan naar een leuke bar, al leek dit niet echt te bestaan in Ernakulam. Uiteindelijk merkten we allemaal op dat er vanop een eiland, namelijk Bolgatty Island, leuke muziek weerklonk. Dus we waagden het omstreeks 23 uur maar op om met een riksja naar deze plek te gaan. Normaalgezien kostte het 3000 rupee of ruim 40€ per persoon om binnen te mogen, al was dit voor de combinatie van dansen en eten. Aangezien we niet meer wilden eten mochten we afbieden op deze prijs. Uiteindelijk zijn we binnengeraakt voor 250 rupee of 3.5€ per persoon.   

Bolgatty Palace met de tuin ervoor waar we nieuwjaar hebben gevierd

 Omstreeks 24 uur werd er op deze plek ook gedurende een kleine 10 minuten prachtig vuurwerk afgeschoten. In extremis hadden we duidelijk een ideale plek gevonden om het nieuwe jaar te kunnen starten. Het enige minpunt was wel dat het op dat ogenblik in België nog maar 19.30 was, dus ik leefde in 2012 dus 4.30 minder lang. In 2013 gaan we dit compenseren met langer te genieten van het jaar. Omstreeks 00.45 begon het plots hevig te regenen en bij deze was het buitenfeestje ook meteen afgelopen. In de hal van de hotel hebben nog gedurende een uur wat blijven praten met enkele lokale jongeren die ons nadien een lift hebben gegeven tot aan het hotel. Bovendien gaven ze ons ook enkele leuke adressen om iets te gaan eten en ik had er weer een vriend bij.

Kathakalidanser (copyright Andreas)

De dag nadien werd gebruikt om wat bij te slapen. Tijdens de namiddag gingen we allemaal onze eigen weg en verkenden we de nabije omgeving. Tegen valavond haasten we ons allemaal naar een ‘Kathakali’ voorstelling. Dit is 1 van de 4 belangrijkste dansen in India, dus een must om dit mee te maken. Dit is een gedanst drama in combinatie met rituelen. Eerst wordt de acteur of worden de meerdere acteurs geschminkt totdat ze er naar mijn mening uitzien zoals een ‘kikvorsman’. Het was alleszins een speciale ervaring waarbij je op alle details van bewegingen moet letten want het stelt allemaal een bepaalde fase voor uit een belangrijk Indisch verhaal. Het enige minpunt was dat er maar 7 man in de zaal zat en het geklop op de trom iets te luid was. Nadien gingen we op zoek naar een restaurant ‘Pai Brothers’ dat ons was aangeraden de dag voordien. Hier waren maar liefst 200 verschillende soorten van Dosai te verkrijgen. Dit is een soort van rijstpannenkoek. Voornamelijk de ‘Chocolate Cashew dosai’ was om de vingers van af te likken. Het restaurant zat bovendien ook stampensvol met Indiërs, een goed teken alvast.

Ondertussen was het al woensdag 2 januari en waren we aan onze laatste dag Cochin toe. Ik maakte tijdens de voormiddag gebruik om nog eens langs de kapper te gaan en enkele knopen aan mijn Indische hemdjes te laten naaien. Nadien vertrokken we allemaal opnieuw naar het eiland Fort Cochin om hier de Joodse wijk te bezoeken. We shopten er op los en iedereen kocht zijn/haar voorraad cashewnuts in en nog enkele andere souvenirs. Aangezien het heel warm was besloten we om ook even een thee of een lassi te gaan drinken in een theehuis. We bestelden eveneens een uitgebreide fruitschotel want na enkele dagen afwezigheid in Sevapur begin je de royale fruitporties wel te missen. ’s Avonds hebben we nog een laatste vismaaltijd besteld, verschillende soorten garnalen (vree pikant, maar wel lekker) en nadien was het een wedstrijd tegen de klok om onze bus op tijd te halen. We kwamen 10 minuten te laat toe, maar aangezien we de eerste passagiers waren die moesten opstappen stond de bus nog mooi te wachten. We hadden trouwens ook pas na 5 minuten door welke bus we moesten nemen aangezien de chauffeur eerst had gezegd dat hij een ander traject moest afleggen. Eenmaal in de bus aangekomen kon het zweten beginnen want we stonden gedurende 2 uur stil op verschillende plaatsen in Cochin en bovendien kregen we er een zatte medepassagier bij die ons niet met rust kon laten en ons steeds wilde aanraken. Maar jammergenoeg voor deze man eindigde zijn rit reeds na ruim een uur en werd hij uit de bus gezet (lees gegooid) na veel geroep tegen de conducteur. Begrijpelijk want zijn zak stond nog op de bus. Gelukkig hebben we deze zak nog net door de ruit kunnen gooien toen de bus zonder de Indiër opnieuw vertrok.

Crazy Chennai & Christmas

Aangezien onze Belgische stagementor, Katrien, op bezoek kwam om onze stagetaken te bespreken werd er beslist om naar Chennai af te reizen. Op deze manier hadden we een extra dag om met haar onze stage te bespreken. Ik vertrok op woensdagavond 19 december met de sleeperbus vanuit Dindigul naar Chennai. Eenmaal toegekomen aan de hoofdbaan die langs Dindigul passeert, was het de bedoeling om de stopplek van de bus te vinden. Dit is allesbehalve vanzelfsprekend aangezien hier nergens een busloket of een herkenningspunt voor vertrek aanwezig is, en zeker in het donker is dit moeilijk te vinden. Na ruim een half uur zoeken had ik eindelijk ongeveer de juiste plek gevonden en kon het wachten beginnen. Doordat de mensen geen Engels verstaan werd ik eerst alle richtingen uitgestuurd, maar gelukkig was er een behulpzame agent die even met mij meewandelde om mij veilig de straat te laten oversteken. Het voelt wat vreemd aan om een agent met een machinegeweer te hebben die je even gaat begeleiden.

De busconducteur belt je ongeveer een half uur op voorhand ook op als je gaat opstappen in een kleinere stad om te melden waar je moet wachten, bovendien had de bus ook ongeveer een uur vertraging. Dit was mij allemaal niet meteen duidelijk, want deze mensen spreken uitsluitend Tamil waardoor het moeilijk is om te verstaan wat ze willen melden. Blijkbaar moest ik ook niet voor het grote tankstation wachten maar net hiernaast voor een soort van klein motel. Opnieuw werd ik gered door enkele politieagenten die hier rondliepen en met mij kwamen praten. Ze vonden het hun recht om mij te beschermen tot de bus langskwam en gelukkig konden zij een beetje Engels praten. Ik heb hen dan ook met mijn GSM naar de conducteur laten bellen en dan waren de onduidelijkheden plots opgelost. Na een hobbelige nacht kwam ik ’s ochtends toe in het grote busstation van Chennai. Ik wist niet waar ik moest afstappen en dus bleef ik maar op de bus zitten totdat de conducteur mij kwam vertellen dat ik dringend moest afstappen. Hierna nam ik de riksja tot het guesthouse waar de anderen verbleven.

De eerste dag in Chennai stond er een bezoek aan de verschillende bezienswaardigheden (de Indische oceaan met het zandstrand, fort St. George,…) op het programma, al moet ik achteraf toegeven dat er in Chennai eigenlijk niet zo veel te zien is wat de massa’s toeristen kan aantrekken. Het is eigenlijk nog het leukste om in de drukke straatjes wat rond te dwalen en af en toe een milkshake of een lassi te proeven, dit is hetgene wat we de 3^de dag ook deden naast het bezoek aan een mall met allemaal souvenirswinkels. Al kan even pootje baden in de oceaan ook wel verfrissend zijn. De avond werd telkens afgesloten met een frisse pint en een rustige babbel met de medestagiairs. Voor een filmvoorstellng bij te wonen hadden we geen tijd, noch zin.

Het rustige zandstrand in Chennai (5 voetbalvelden breed)

De 2^de dag in Chennai stond er tijdens de voormiddag een meeting met Balu, boardmember van ISS, op het programma. Hij werkt rond HIV - en Aidspreventie en is binnen Tamil Nadu verantwoordelijk voor zijn organisatie. Wegens tijdsgebrek konden we hem slechts even spreken, maar hij had wel voor ons een speciale dag geregeld. Tijdens de namiddag konden we bij een andere organisatie ‘Indian community welfare organisation’ hun werking mee gaan volgen. Zij werken rond de daklozen en transgenders in Chennai. Vooral het gesprek met deze mensen was interessant. Wij vertrokken allemaal met de gedachte dat dit in India een taboe-onderwerp was, maar blijkbaar is men in de grote steden toch tolerant ten opzichte van deze mensen.

De laatste dag stond er een meeting over de oprichting van Jakes zijn biodynamische landbouwschool op het programma. Deze meeting ging door in een mooi hotel, een groene oase binnen de chaos van de stad, zou ook een mooie omschrijving zijn van deze plek. We kregen lekker eten voorgeschoteld (pasta, pizza, sla en als dessert Zwistere koekjes en kaas). Dit in combinatie met de rustige Indische muziek die werd gespeeld als afwisseling tussen de verschillende gastsprekers maakten dit een bijzondere dag. Het contrast was ook groot toen we deze plek verlieten en aan de ingang verschillende daklozen tegenkwamen. Tijdens de late namiddag en valavond gingen we samen met de leerlingen van de biodynamische landbouwschool even naar een grote Westerse mall. Ik verschoot ervan dat de prijzen echt even hoog liggen in vergelijking met België.

Woonst van een dakloze in Chennai tegen een winkel.

 

Een moderne mall in Chennai waar ook de kerstman aanwezig is. Alle Westerse merken zijn hier ongeveer terug te vinden.

Na enkele dagen in Chennai te verblijven, begon ik nu wel opnieuw naar het rustige Indische platteland te verlangen. Chennai is zo’n ontzettend drukke en grote stad en bovendien is het hier toch ook wel duidelijk warmer in vergelijking met Sevapur. Op 23 december namen we de nachtbus terug richting Aeolur waar we tijdens de vroege uurtjes toekwamen. Gelukkig passeerde hier net de eerste ochtendbus waardoor we rond 6.15 in ISS toekwamen. Net op tijd om nog even te gaan bijslapen wat echt nodig is na een busrit.

Omstreeks de middag was ik weer voldoende uitgerust om ISS en de omgeving te verkennen. De jongens van de Boys-home waren ondertussen al druk in de weer om de prayerhall, de yogahall en het naburige podium om te vormen naar een leuke kerstsfeer met slingers en ballonnen. Mother Lea haar verjaardag was ook 25 december en nu blijft men haar elk jaar herdenken op deze dag. Er stond ons opnieuw een speciale dag te wachten. ’s Avonds stonden er verschillende dansjes en sketches op het programma die door de kinderen van de Anna Lea high school en de drop-outschool werden uitgevoerd. Alle oud-studenten en de dorpelingen van Sevapur mochten ook komen kijken. Iedereen werd ook getrakteerd op een stuk taart. Omstreeks middernacht werd iedereen van de ISS-members en de gasten verwacht in de prayer hall en zongen we volle borst een gelukkige verjaardag voor het portret van Mother Lea. Nadien kreeg iedereen een 2^de stuk taart en gingen we slapen.

herdenkingsmars voor Mother Lea richting de Ohm-tempel 

De volgende dag stond iedereen opnieuw op met kleine ogen en na het ontbijt hoorden we plots een hels muzikaal kabaal. De jongens van de Boyshome kwamen opnieuw langs ISS en speelden op enkele trommels typische Indische nummers voor festiviteiten. Zij werden vergezeld door enkele dorpelingen, de girls van de girlshome en een priester die in de prayer hall Mother Lea haar portret kwam inwijden tijdens een korte herdenking. Vervolgens nam hij dit mee richting de Ohm-tempel in het dorpscentrum van Sevapur. Onderweg werden er nog enkele rituelen uitgevoerd en kwamen er steeds meer dorpelingen bij de groep. Op de muziek probeerde ik samen met Andreas en enkele Boys wat te dansen, al is hun conditie en gewenning aan het klimaat duidelijk beter dan die van ons want ze bleven de hele tocht maar dansen terwijl wij even een pauze moest inlassen. In het dorp zelf stond er een korte ceremonie op het programma aan de Ohm-tempel. We zongen enkele liederen en als afsluiter kreeg iedereen een kleine portie jonge rijst, een vroegtijdige Pongalgift.

Muzikaal geweld van de Boys

Na de herdenkingsviering waren er ook verschillende activiteiten gepland in Sevapur. Er was de mogelijkheid om gratis je bloedgroep te laten bepalen. Maar het belangrijkste was dat de jongeren van het dorp de kans kregen om verschillende spelactiviteiten te spelen tegen elkaar. ’s Middags werd er voor iedereen eten voorzien. De winnaars en de 2des per discipline werden ’s avonds beloond met een metalen schaal of een pot. Op dat ogenblik gaven de president van ISS en de verschillende bestuursleden van het district en het dorp een speech. Ook Katrien mocht even aan het woord komen en bedankte de bevolking voor hun inzet en gastvrijheid ten opzichte van ons. Nadien was kerstmis en de verjaardag van Mother Lea afgelopen en mochten de leerlingen voor 1 week op vakantie vertrekken. Voor ons stond er tijdens de volgende dagen het uitgebreid verder bespreken van de stage op het programma.

spelende kinderen in Sevapur

 

bloedgroeptest voor de dorpelingen en leerlingen in Sevapur

Nu ben ik tijdens het uitschrijven van deze blogtekst opnieuw mijn zak aan het maken want we gaan voor 4 dagen naar de naburige staat Kerala. Hier gaan we de stad Kochin bezoeken en mijn verjaardag + Nieuwjaar vieren. Het belooft opnieuw een hobbelige rit te worden om ter plekke te geraken. Er staat toch 1 ding vast, we kunnen alleszins 4.30 uur vroeger Nieuwjaar vieren dan de meeste Belgen den 31^ste december.

 

Tot volgend jaar

Feestperiode, want het zijn examens!

December is gekend wegens zijn feesten, maar voor de studenten van het middelbaar onderwijs is deze maand meestal iets minder leuk. Net zoals in België hebben de studenten in India momenteel examens. Na een maand elke dag (hard) studeren volgt eindelijk de week van de waarheid. Voor de meeste leerlingen is het gelukkig niet zo belangrijk om nu reeds goede punten te halen want  van klas 6 tot en met klas 9 mag men altijd naar het volgende jaar overgaan, bijgevolg spelen deze leerlingen liever in plaats van echt grondig te studeren.

Ook tijdens het leren van examenleerstof moet men kunnen lachen

In klas 10 (overeenkomstig met het 4^de middelbaar in België) heeft men een staatsexamen. Deze leerlingen krijgen dan ook extra begeleiding en ze hebben extra lessen waarin ze de examens van de vorige jaren kunnen voorbereiden. De leerlingen moeten blijkbaar 40% halen om te mogen overgaan naar het volgende academiejaar. In klas 10 merkt men soms wel op dat sommige leerlingen echt wel een serieuze achterstand hebben voor ondermeer Engels, en dat is het gevolg van dat ze in de lagere jaren altijd mogen overgaan. Je moet dus in principe niet grondig studeren want je weet toch dat je altijd mag overgaan.

Na het volbrengen van de lagere cyclus (klas 6-10) krijgen de leerlingen een eerste diploma en mogen ze over naar de hogere cyclus. Ze veranderen ook van schooluniform. Het gaat van de een blauw-wit (kleuren van ISS) uniform naar een uniform dat voornamelijk bruin is. In mijn ogen is dit mooier omdat je hier vlekken minder snel opmerkt. De leerlingen hebben ook maar 2 uniformen waarmee ze het hele jaar moeten doorkomen. Na het beëindigen van klas 10 moet men ook een studiekeuze maken. De opties zijn economie talen of wetenschappen met iets meer wiskunde.

Buiten in de schaduw de leerstof economie overlopen onder toezicht van de leerkracht

In klas 11 kan men opnieuw rustig aan doen want de punten zijn weer niet belangrijk om over te gaan naar het volgende jaar. Al moet ik wel toegeven dat het niveau naar mijn mening wel ineens de hoogte ingaat. De leerlingen van klas 11 worden ook vaak gevraagd om te helpen met water te gaan halen, het eten ’s middags uitdelen,… . De reden hiervoor is dat de leerlingen van klas 12 opnieuw worden voorbereid op de belangrijke overheidsexamens en daardoor worden zij zo veel mogelijk ontlast van extra taken. In klas 12 moet men zelfs 70% halen heb ik vernomen, al geloof ik dat persoonlijk niet want dit cijfer is echt wel heel hoog.

Net zoals in Zambia kan men tijdens de examens ook wel afschrijven, al is het toch al veel beter georganiseerd waardoor het beperkt blijft. Meestal zitten er 2 tot 3 leerlingen per bank van een verschillende graad. Dus ze maken al niet hetzelfde examen. Hiernaast krijgt elke leerling ook een persoonlijk examendocument. Het grootste probleem is wel het feit dat op woensdag bijvoorbeeld alle leerlingen ‘Tamil’ hadden, donderdag was het geschiedenis en zaterdag Engels. Hierdoor is het nog gemakkelijk om snel even wat vragen te stellen aan je buur van een hogere graad. De leerkrachten reageren hier ook niet echt op. Bovendien moeten de leerlingen telkens naar voor gaan om een extra papier te halen en stoppen ze bijgevolg soms eens bij een vriend of vriendin om snel iets te vragen. Bovendien valt het ook op dat jongens en meisjes opnieuw zo veel mogelijk bij elkaar zitten in de examenhal.

Meisjes zitten rechts in de examenhal

 

De jongens bevinden zich aan de linkerkant

 

Tijdens de examenperiode heb ik ook wat meer kunnen praten met de directrice over mijn stage en ging ik op zoek naar de reden dat alle leerkrachten op mijn stageschool ongeveer dezelfde leeftijd hebben dan mijzelf. Nu blijkt dat de Anna Lea secondary school een privéschool is en zelf de lonen van de leerkrachten moet betalen. Een leerkracht verdient gemiddeld 4000 rupee (ongeveer 60€) terwijl in een overheidsschool het loon minstens 10.000 rupee (150€) bedraagt en dit loopt snel op naar 20.000-25.000 rupee (300-400€). Naar Indische normen is een loon van ruim 10.000 rupee een goed loon op het platteland. In een stedelijk milieu heeft men vaak al iets meer nodig. Het lage loon zorgt ervoor dat men enkel jonge leerkrachten kan aantrekken die nog geen attest hebben om les te mogen geven in een overheidsschool. De helft van het huidige leerkrachtenteam is zich wel hiervoor aan het voorbereiden en gisteren verlies de vrouwelijke leerkracht ‘Engels’ de school omdat ze een job in een overheidsschool kreeg aangeboden. Dit is weer een voorbeeld dat India een land blijft met ontzettend grote verschillende binnen de bevolking, en met de snelle evolutie die men in de steden opmerkt zal dit enkel maar toenemen.

De berg snoep en enkele potloden voor de leerlingen als vroegtijdig verjaardagsgeschenk

Aangezien de school net voor Kerstmis sluit tot en met 1 januari heb ik beslist om in de Anna Lea secondary School de leerlingen al een vroegtijdig geschenk te geven voor mijn verjaardag. Ik hoop dat de snoepjes en de lolly de leerlingen nog kan motiveren om hun laatste 2 examendagen goed af te werken. De leerlingen verdienen dan even rust en krijgen de tijd om na anderhalve maand opnieuw naar huis te gaan. Ik heb soms met hen te doen dat ze op zo’n jonge leeftijd al hun familie voor een lange tijd moeten missen. Soms wonen ze slechts op 1-2 km afstand maar toch blijven ze in het internaat slapen. Alle leerlingen waren bovendien dolgelukkig met de snoepjes en de leerlingen van klas 6-7 kregen bovendien nog een potlood extra. Aangezien ik het vaakst in deze klassen aanwezig ben wilde ik hen iets extra geven.

Snoep moet men uitdelen, zelfs tijdens het maken van een examen nemen de leerlingen dit gretig aan.

Tot slot heb ik de voorbije dagen ook met klas 6 en klas 7 een liedje ingeoefend dat ze samen met mij op kerstavond gaan zingen voor alle ISS-medewerkers en de andere leerlingen van de school. Hiernaast ga ik samen met een leerling uit klas 11, Venkatesh ook een nummer brengen op een lokale variant van een piano.

 

Ik ga nu mijn bagage pakken want mijn bus richting Chennai vertrekt over enkele uren. Momenteel ben ik nog de enige Westerling in ISS want mijn huisgenoten zijn allemaal al vroeger vertrokken. Aangezien ik had beloofd om nog enkele dagen naar school te gaan vertrek ik dus later. Bovendien is een verblijf van 4 dagen in Chennai al meer dan voldoende. Bij een langer verblijf wordt ik namelijk zot van de drukte en al dat getoeter. Op het programma staan het bezoek van enkele toeristische plaatsen, wandeling aan de kust, het bijwonen van het HIV/AIDS project van de ISS-medewerker Balu, enkele Westerse gerechten (inclusief eens vlees om toch ook wat ijzer en andere voedingstoffen binnen te krijgen) en het bijwonen van een meeting over Biodynamische landbouw waar Jakes ook een gastspreker is. Hier ontmoeten we onze stagementor Katrien en het departementshoofd ook. En trouwens, ik ga ook op zoek naar een cinema, want een eindejaar zonder het zien van de film “the Hobbit” zou ook jammer zijn. Tegen Kerstmis ben ik terug en dan volgt mijn laatste post van 2012 voordat ik richting Kerala vertrek om mijn verjaardag en Nieuwjaar in stijl te vieren. Goa was moeilijk te ver weg + te druk tijdens Nieuwjaar waardoor deze optie geschrapt is.

Een kleurrijk Indisch huwelijk

Het is ondertussen al bijna 2 weken geleden toen ik de laatste keer wat informatie over mijn stage heb gepost. Dat mijn laatste post al even geleden is kan ik verklaren doordat het een drukkere periode was voor mijzelf en ik bovendien even geen inspiratie had. Ik probeerde de laatste tijd zo veel mogelijk op mijn stageplek door te brengen en ’s avonds ben ik vaak te moe om mij meteen achter de computer te zetten om een interessante tekst te schrijven. Eigenlijk moet ik ook gewoon toegeven dat het bekijken van ‘Game of Thrones’ ’s avonds tijdens mijn normaal actief werkuur er ook voor iets tussenzit, de reeks was nogal verslavend. Ondertussen is de reeks uitgekeken en is het qua taken ook weer rustiger en kan ik weer voluit tijd besteden aan andere zaken zoals het schrijven van een blogpost. Op termijn zullen de wekelijkse posts ook wel verkorten of zal ik eens een week overslaan. Ik merk ook trouwens net op dat mijn stage al voor 25% achter de rug is, en ik moet zeggen dat het eigenlijk gevolgen is.

December in het buitenland doorbrengen voelt toch wat bizar aan. Sinds mijn jeugd was dit mijn favoriete maand. Eerst en vooral was er Sinterklaas (geschenkjes en chocolade, hmm lekker). Maar in India kennen ze deze brave man niet. Vandaar dat ik beslist heb om even Sinter-Jan te spelen. Het was hoog tijd om mijn speciale chocolade met Baobabsmaak eens uit te testen en naar goede gewoonte moet je dan ook een stukje delen met de rest. Mijn Belgische chocolade leeft ook nog altijd en hopelijk lukt het nog om er 2 weken af te blijven om deze op een andere speciale decemberdag te kunnen nuttigen. Binnenkort staat er Kerstmis hier op het programma, het belooft alleszins speciaal te worden want er zijn verschillende activiteiten gepland. En nadien volgt mijn verjaardag, al ben ik 30 december wel niet meer in Sevapur. Normaal bevind ik mij dan net in de naburige provincie ‘Kerala’. De lekkernijen (chocolade en cashewnuts) om uit te delen aan de bewoners van mijn gastenverblijf liggen al klaar en hetzelfde geldt voor de 800 snoepjes voor mijn stageschool. Hopelijk zijn de leerlingen blij om allemaal enkele snoepjes te krijgen.

Maar nu heb ik voldoende gezeverd in mijn inleiding. Voordat ik naar India vertrok hoopte ik om enkele speciale, lokale festiviteiten te mogen meemaken. Met het lichtfestival “Diwali” had ik al een eerste kans om dit van naderbij te zien. Maar bovenaan mijn lijst stond toch wel het bijwonen van een Indisch huwelijk. De voorbije maandag had ik al prijs. De leerkracht wiskunde, Mr. Perisamy, trouwde en ik was ook uitgenodigd. Blijkbaar was het ook een geregeld huwelijk. Het officiële gedeelte van het huwelijk zelf vond plaats van 6 uur tot 10 uur ’s ochtends. Echt alles in India gebeurt tijdens de ochtend heb ik de indruk, buiten het dansfeest de avond voordien maar daar had ik geen informatie over gehad. De bedoeling is dat je als geschenk iets bruikbaars geeft voor in het huis. Wij gaven als geschenk 2 thermosflessen (1 voor koffie en 1 voor thee).

Het gelukkige echtpaar op het einde van de ceremonie

Het huwelijk zelf is een hele kleurrijke bedoeling en de huwelijksceremonie duurt ongeveer 1 uur. Dit is ook het moment dat de man en vrouw elkaar weer na enkele dagen wachten mogen zien. Bij het binnengaan van de tempel kreeg iedereen een stip op zijn/haar voorhoofd gezet. Eerst krijgt men een soort van wit aspoeder en vervolgens wordt hier nog rood poeder in het centrum bijgeplaatst. Gedurende de hele ceremonie speelt er ook een lokaal orkestje wat muziek. Dit bestaat uit enkele trommen en blaasinstrumenten die verdacht veel op vuvuzela’s lijken. Aangezien Westerse gasten blijkbaar speciaal zijn, kregen we allemaal een plek op de voorste rij. Hierdoor hadden we een goed zicht gedurende de hele ceremonie. Het huwelijk werd uitgevoerd door een priester uit de Brahmaankaste. Gedurende de hele tijd voerde hij verschillende rituelen uit. Er werden verschillende kruiden en andere geurstoffen gebruikt, fruit werd geofferd terwijl hij de hele tijd een vuur levend hield en verschillende spreuken uitsprak. Soms leek de man wel in een soort trance te verkeren en het andere moment wilde hij precies gewoon wegvluchten of in slaap vallen want heel enthousiast kwam hij niet over. Het huwelijkspaar kreeg een speciale stip op het voorhoofd gezet, ze mochten beiden een ketting rond hun hoofd binden en als afsluiter werden er hen enkele bloemenkransen gegeven. Hierna mag de man zijn vrouw de eerste keer aanraken en haar bij de hand meenemen en voor de zaal tonen door het podium rond te wandelen. Dit was ook het moment dat men officieel als man en vrouw wordt beschouwd.
Na deze ceremonie was het opnieuw tijd om een uitgebreider Indisch ontbijt dan normaal te nuttigen met een bijbehorende ontzettend zoet dessert, wat bijna al een maaltijd op zich is. De afwisseling van eens andere smaken in vergelijking met het eten dat we in ISS krijgen, is wel eens leuk. Na een maand begint het menu toch wat als gekend over te komen, al blijft het natuurlijk wel lekker. Na het ontbijt gingen we naar het podium waar het koppel alle gasten bedankte voor de aanwezigheid en met hen op de foto ging. Op dat moment was het ook de bedoeling om het geschenk af te geven. Ik ben zelfs 2 keer het podium mogen opgaan. Eerst samen met de andere uitwisselingsstudenten en vervolgens nog eens als deel van het leerkrachtenteam. De integratie binnen het leerkrachtenteam verloopt echt wel vlotter in vergelijking met mijn stage in Zambia.

Het volledige leerkrachtenteam rond het echtpaar

Samen met het huwelijkspaar en enkele van de collega's

Ik heb ondertussen ook mijn 1^ste verse kokosnoten mogen verorberen. Op enkele 100’den meter van ons gastenverblijf is er een boerderij van ISS waar men verschillende lokale gewassen teelt en eveneens een hoop kokosnootbomen heeft staan. Ik wandel hier dagelijks door als ik naar de school stap en langzamerhand kreeg ik wel zin om een verse kokosnoot te proeven. Na enkele mislukte pogingen om hier volk aan te treffen had ik het geluk dat de baas net rondliep en Andreas hem wilde overtuigen om ons een kokosnoot te laten proeven. Gelukkig voor ons was de vaste plukker aanwezig. In India is er een speciale kaste van boomklimmers die van op een heel jeugdige leeftijd worden opgeleid om zonder bescherming de bomen in te klimmen. We kregen binnen de 10 minuten onze verse kokosnoten en we mochten er zelfs beiden 2 opeten. De eerste had mals vruchtvlees en kon worden uitgelepeld met een lepel uit kokosnootschil terwijl de 2^de harder was zoals we ze in België in de winkel kunnen kopen. Het was alleszins een volledige maaltijd want het sap vult ook bijzonder goed.

kokosnootplukker hakt de kokosnoten open
 

                                                 

              (Kokosnootplukker zonder beveilinging)                  (hmmm, lekker zoet!)

 

Mijn volgende post volgt in de loop van volgende week en dan wordt er opnieuw dieper ingegaan op het schoolleven. Momenteel lopen alle leerlingen met stress rond want het is weer feest: Examens!. Allé toch enkele leerlingen lopen met stress rond, want hun examenresultaten zijn enkel belangrijk in het 4^de en 6^de middelbaar. Hiernaast volgt er normaalgezien ook info over de eerste gelukkigen die al een cadeau kregen in functie van mijn verjaardag.

Weekend Bangalore

Na een maand India wilden we opnieuw even Sevapur en omstreken verlaten en stond er bijgevolg het eerste bezoek aan een toeristische stad op het programma. Wegens het feit dat we slechts 2 dagen weg konden werd er beslist om enkel Bangalorein de naburige provincie ‘Karnataka’ te bezoeken. Een bezoek aan Mysore volgt mogelijk op een later tijdstip nog. Een belangrijk project binnen ISS handelt rond biodynamische landbouw en dit weekend was er in Bangalore net een biologische/organische beurs gepland. Enkele bestuursleden, enkele boeren uit sevapur, de Zweedse en Duitste vrijwilligers en de leerlingen van de biodynamische landbouwschool gingen hier alvast naartoe. En wij mochten ook mee.

We vertrokken op donderdagavond richting de nabijgelegen stad “Dindigal” om de nachttrein op tijd te halen. Aangezien we weinig tijd hadden en onderweg nog enkele personen moesten afzetten racete onze taxichauffeur ‘Sudoker’ zich veilig doorheen het drukke verkeer. Bunkerplakken is hier alleszins ook een gekende en veel gebruikte manier om duidelijk te maken dat je wilt inhalen. Gelukkig kwamen we nog ruim op tijd aan, dit kwam ook wel omdat de trein wat vertraging had. We kochten op het perron nog wat koekjes en meeneemmaaltijden (doosje mer hierin enkele chapati’s) voor op de trein. Het was een zeer aangename rit en onze sleepercoupé was heel mooi. We kregen 2 lakens, een deken en een kussen. Bovendien was er ook AirConditioning aanwezig.

Allemaal gezellig in de trein, klaar om te starten met de maaltijd

Om 4.15 ’s morgens kwamen we in Bangalore aan en mochten we in het donder op zoek gaan naar ons hotel dat vlakbij gelegen was. Desondanks dat we maar op 15 minuten wandelafstand toekwamen, hadden we toch een uur nodig om het hotel te bereiken. Het was bovendien ook een speciaal hotel aangezien het behoorde tot een ontzettend groot tempelcomplex waar men de god Krishna vereert. Het was er spotgoedkoop en we kregen zowaar normale bedden waardoor we toch even ons bed nog inkropen voordat we de stad introkken.

Omstreeks 9 uur lukte het ons dan om op te staan en gingen we een heel uitgebreid ontbijt nuttigen in het tempelcomplex. Na het ontbijt gingen we op stap naar de organische beurs. Hier hebben we tot in de late namiddag rondgelopen en uitleg gevraagd over verschillende producten. Eigenlijk was ons doel om op zoveel mogelijk plaatsen van de producten te kunnen proeven. En ik moet toegeven, het mangosap was verrukkelijk. De meeste bedrijven werkten op kleine schaal al was alles wel heel professioneel geregeld. Indische en Duitse bedrijven war sterk vertegenwoordigd. Hiernaast was er nog 1 stand uit Nederland en ook 1 stand uit Zwitserland waar ze enkele speciale chocoladesoorten verkochten. Ik kon mij niet inhouden en heb maar een tablet chocolade gekocht met hierin de vrucht van de Baobab verwerkt. Ik heb nog geen smaaktest kunnen uitvoeren want het is voor speciale gelegenheden.

In de loop van de namiddag gingen we de stad verkennen en stond een bezoek aan het ‘Cubbon park’ op het programma. Hier kochten we allemaal eerst wat fruit; guava’s of een potje fruitsla, het was er allemaal gemakkelijk te verkrijgen. Na een korte wandeling doorheen het park verkozen we om richting de winkelstraat bij uitstek te gaan in Bangalore, namelijk Brigade road. ’s Avonds lijkt dit wel enigszins op een sterk afgezwakte versie van Wall Street. De prijzen zijn hier ook redelijk Westers, al liggen alle elektronica en kleren wel gemiddeld 25% lager. Eigenlijk zijn we er net niet geraakt want een bar met bier en cocktails leek veel aantrekkelijker. En net wanneer we hier wegstapten richting Brigade road kregen we van onze mentor ‘Jakes’ een telefoon dat we richting een plek ‘Lalit Ashok’ moesten gaan voor ons avondmaal. Tot onze verbazing was dit een 5-sterrenhotel waar er buiten een buffet en open bar was voorzien voor alle bazen/verkopers van op de organische beurs en de speciale gasten. Het eten was verrukkelijk. En het voelde lichtelijk decadent aan om hier rond te lopen. Maar klagen deden we zeker niet.

Na een maand heb ik toch ook guava's gevonden, hmm lekker op de pitten na

De volgende dag konden we opnieuw iets langer slapen dan normaal en in een normaal bed ging dit dan ook perfect. Omstreeks 8.00 stonden we op en nadien volgde wederom een heel uitgebreid ontbijt. Nadien bezochten we de tempel waar we verbleven en dit was redelijk commercieel voorgesteld, 10% tempel en 90% shops ongeveer. Al moet wel gezegd worden dat alle winst wordt gebruikt om arme kinderen maaltijden aan te bieden op school.

Nadien hebben echt de toerist uitgehangen met een bezoek aan de overblijfselen van het fort van Bangalore en het zomerpalies van Tippu. Dit zijn beide nog overblijfselen van de heerschappij van Mysore in de 17^de-18^de eeuw. Dit rijk kende dan een sterke bloei en dit werd (jammerlijk) abrupt beëindigd door de Britten. Vervolgens zijn we ook nog een grote plantentuin ‘Lal Bagh’ gaan bezoeken, eveneens uit de 18^de eeuw. Nadien ging de weg, opnieuw met het lokale vervoersmiddel de ‘Ritsja’, verder naar Brigade road. Eerst hebben we nog enkele zoetigheden gaan verorberen. Ik moet zeggen dat mijn Brownie shake en een stuk Zwarte woudtaart ontzettend smaakten. Na deze maaltijd bleek het al bijna 17 uur te zijn en dan werden we verwacht in cinema REX om hier een nieuwe film genaamd “The life of Pi” bij te gaan bekijken. Dit is een hollywoodfilm die gaat over India. Het was een ervaring om een film in India te bekijken want het publiek applaudisseert soms bij een goede grap of ze lachen wel extreem luid met soms wel voor ons vreemde taferelen. Het volk ging ook voortdurend buiten om chips of drank te halen waardoor je regelmatig even maar een half scherm kon zien. Het was een leuke ervaring en de filmzalen zijn wel mooi en op het balkon heb je een goed zicht. Binnen een maand hopelijk een nieuwe film met “The hobbit” in opnieuw Bangalore of Pondicherry.

Een goed stuk zwarte woudtaart kan toch goed smaken!

Na de film gingen we snel richting het busstation, al stopten we eerst bij een vriend van jakes waarmee we nadien in een luxueus restaurant ging eten voor de volle 3€, naar Indische termen is dit duur. Na de maaltijd moesten we ons naar het busstation haasten om de bus op tijd te halen. Het werd hectisch aangezien we eerst fout liepen en bijgevolg toch nog snel een ritsja moesten nemen. We kwamen toch op tijd toe en nadien konden we languit in de bus liggen tot de ochtend nadien om 4.45 toen we in Dindigal toekwamen.

Inkom van de filmzaal op Brigade road + de bijbehorende ontzettend kleine parking

Zo dit was een korte voorstelling van het weekend.

 

Voordat ik het vergeet, op maandagochtend ben ik ook naar de ‘housewarming’ van het nieuwe huis van de directrice van de Anna Lea secondary School. Het was een unieke ervaring om dit te kunnen meemaken en onze aanwezigheid werd op prijs gesteld. Ze namen meteen enkele foto’s van ons en we kregen een uitgebreid ontbijt. Eerst kregen we een glas warme melk en moesten we even stil mediteren rond een vuur dat binnen in het huis brandde.

p.s. mijn  Indische nummer is nu ook actief, je kan mij steeds bereiken op volgend nummer: +91 8122598296.